PRI, leven vanuit liefde, compassie en verbinding

      Gegijzeld door anorexia

      iStock 643130218

      Vorige maand (oktober 2019) was er een Zembla documentaire te zien die zich volledig richtte op de meest dodelijke psychiatrische ziekte: anorexia. Ik was erg benieuwd naar deze aflevering en vroeg mij af hoe er nu in het algemeen naar anorexia wordt gekeken: is er een verschuiving gaande van een focus op het lichaam naar een focus op het mentale deel? Ik zat achter mijn laptop en drukte nieuwsgierig op start. Na het kijken van de documentaire bleef ik verslagen achter mijn laptop zitten. Er was geen verschuiving. Sterker nog, meiden worden als ‘uitbehandeld’ bestempeld terwijl zij nog geen enkele mentale behandeling hebben gehad, maar slechts de hel van dwangvoeding hebben doorstaan. Hoe kan dit toch??

      Anorexia als coping

      Anorexia wordt vaak gezien als een uit de hand gelopen dieetpoging of als aandachttrekkerij. Het huidige idee is dikwijls dat gewichtsherstel het meest belangrijk is. Echter, dit staat haaks op mijn eigen ervaring met anorexia. Via PRI kwam ik erachter dat anorexia ‘slechts’ een copingsmechanisme is. Het is een afleiding van wat er werkelijk aan de hand is. Niet eten is niet voelen. Wanneer iemand niet eet wordt diegene vlak, leeg, koud. Wanneer er een spanning aanwezig is die de patiënt niet wil voelen (bijvoorbeeld spanning voor een tentamen), stopt zij met eten, gaat zij nadenken over calorieën of gaat haar aandacht naar haar gewicht, waardoor het gevoel verdwijnt. Alles wordt uit de kast getrokken om de werkelijke spanning te vermijden. Ieder van ons heeft zo’n mechanisme om bepaalde gevoelens te vermijden/verminderen: de één trekt zich op zo’n moment terug in een Netflix serie en een ander gaat 24/7 leren om de angst om het tentamen niet halen niet te voelen.

      Herstel is mogelijk

      Wanneer iemand gaat beseffen dat anorexia slechts als copingsmechanisme wordt gebruikt, werkt dit vaak heel ontschuldigend. Iemand ís niet meer zijn anorexia of zelfhaat, zij gebruikt het slechts ter afleiding. Ook is het door dit besef mogelijk om zich tijdens behandeling ergens anders op te richten dan op eetlijsten en gewichten. De patiënt gaat via PRI steeds meer beseffen dat het niet over eten gaat. Op het moment dat ik erachter kwam dat ik mijn anorexia slechts gebruikte om andere gevoelens niet meer te voelen, kon ik via PRI sessies juist die ‘enge gevoelens’ opzoeken. Hierdoor verloor de anorexia zijn functie en kon ik haar loslaten. Echt weer vrij zijn, vrij eten, vrij leven. Echt herstel is dus mogelijk, durf daarin te geloven. 

      Lezing 11 december

      Om de visie van PRI op anorexia uit te leggen, organiseren wij een lezing in Utrecht. Deze zal plaatsvinden op 11 december op de Hogeschool Utrecht. Tijdens deze lezing zal het me-chanisme achter anorexia worden toegelicht, waardoor er begrip ontstaat voor de ziekte. Op deze manier kunnen patiënten hun eigen denken en handelen begrijpen, en kan ook de om-geving meer begrip krijgen. Dit is belangrijk om de vaak gevoelde machteloosheid van de omgeving te minimaliseren. Dus heb jij zelf last van anorexia of ken je iemand die hieraan lijdt? Voel je absoluut welkom om te komen en te ontdekken of PRI wellicht een antwoord is voor jou. Meld je aan voor deze lezing door te klikken op de button hieronder. 

      Direct aanmelden

      Wanneer je na het lezen van deze blog wilt reageren, een vraag over PRI hebt of naar mijn persoonlijke ervaring wilt vragen, kan je mij altijd bereiken op: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

      J
      anneke