PRI, leven vanuit liefde, compassie en verbinding

Vier ervaringsverhalen

Blog vier persoonlijke verhalen PRI

Recht uit het hart

PRI-therapeuten vertellen openhartig over hun PRI-reis. Over de ervaringen die zij hebben met de PRI-opleiding en wat deze opleiding brengt in hun professionele en persoonlijke leven. Ze vertellen over hun persoonlijke ontwikkelingsreis, over verbinding, over relaties, vriendschap en ouderschap. Vier inspirerende en hartverwarmende verhalen.

Flip (62 jaar) over een persoonlijke reis

Een open hartoperatie

Mijn vier jaar Professional Training Program PRI. Dat was bepaald geen ‘walk in the park’. Achteraf gezien had ik geen flauw idee waar ik aan begon. Hoewel ik me zo goed voorbereid had. Ik ging voor de best mogelijke opleiding tot mensenbegeleider. Niet met tips en trucs. Niet met net zo lang proberen tot iets blijkt te werken. Niet met uitleggen hoe je je leven beter kunt inrichten. Maar vanuit de kern. Onderbouwd met kennis van zaken hoe ons bewustzijn werkt, waar onze gedragskeuzes vandaan komen. Met interventies die je kunt verantwoorden, die je kunt uitleggen. Niet een beetje laten huilen en dan de opluchting in, maar interventies waar je op kan bouwen. Dat wil ik leren, dacht ik. Kom maar op met die kennis, met die vaardigheid. Dat gaat mij helpen mezelf beter te begrijpen en beter begeleidingswerk te doen. Dan kan ik eindelijk bij de kern komen, fundamenteel verandering bewerkstelligen, een echte goede begeleider worden. Een echt goed mens...

Mijn allereerste confrontatie met PRI was de Introductieworkshop in Driebergen. Op dag twee was het wachten op Ingeborg zelf. En ze kwam. Zo begon ik de opleiding, zo begon ik aan PRI: binnenhalen wat ik nodig heb. En aan een lange reis die uiteindelijk ging van willen hebben naar willen geven. Het werd een flinke operatie… Het speelde zich in hoge mate af in groepswerk. Werken met wat zich ter plekke aandient of juist achtergehouden wordt. Het volle licht erop zetten en dan in context plaatsen. Welke patronen worden hier zichtbaar? Wat is de invloed van het persoonlijke verleden en wat hoort bij het hier en nu? Wat had je toen nodig en hoe is dat nu? Daar zat ik dan als geslaagde zakenman aan het begin van de tweede helft van mijn leven met mijn nieuwe missie. Bang voor mijn eigen gevoelens, bang er niet bij te horen, en permanent op zoek naar verstandige repliek. Heel langzaam ontdekte ik mijn echte levensverhaal. De oorzaken en gevolgen in mijn persoonlijke geschiedenis. De invloed van geboren te zijn in een veel te groot katholiek gezin in een godsvruchtige gemeenschap. Bij ouders nog met de trauma’s van WOII en de aanloop ernaartoe. Mijn angst voor groepen, voor rijen, voor chaos, voor dwang.

De kwartjes gingen vallen. Gaandeweg kon ik vaker mijn reddingboeien Ratio en Wegwezen loslaten. En voelen waarom ik die zo nodig dacht te hebben… Die overgave durven voelen, dat angstige pad opgaan. Ten overstaan van de hele groep. Het was als vroeger moeten duiken van de hoogste, mijn eerste spreekbeurt, de tandarts of te laat op school. Alsof mijn leven op het spel stond, zo’n groot gevaar. En dan ontdekken dat het gevaar al lang geweken is. Dat mijn overlevingsstrategieën niet meer nodig zijn. Dat mensen geen gevaarlijke wezens zijn en ik ook niet. Dat ik er al lang bij hoor en verbonden ben en daar niet meer ‘verstandig’ voor hoef te zijn.

Vier jaren later voel ik tot slot de zachte aanwezigheid van het hart. Dat die zich in mij manifesteert. En dat ik die daardoor ook in de wereld om mij heen voel. En daarin kan ontspannen. Kan stoppen met moeten en in plaats daarvan zijn met wat er is. En daardoor pas echt zien wat er is. En wat er nodig is. In mijn gezin, met mijn cliënten, mijn partner, mijn familie, werk, enzovoort. En zo wat ik allemaal te geven heb en geven wil. Heel veel. Hartoperatie geslaagd. Dank PRI, dankje wereld dat ik er ben.

Suzanne (49 jaar) over PRI en haar relatie(s)

Voordat ik met PRI begon was ik al enige jaren gescheiden van de vader van mijn kinderen. Over die keuze ben ik nooit helemaal tevreden geweest; ik wist niet meer hoe het anders moest maar was scheiden dan de oplossing? Kort na de start van mijn PRI opleiding was ik net vol goede hoop in een nieuwe relatie gestart. Als snel werd me duidelijk dat ik eigenlijk alles deed om maar te zorgen dat er contact was tussen mijn partner en mij. Ik leefde in een hoog tempo en was altijd aan het zorgen dat alles in orde was: met de kinderen, het huishouden, op het werk, overal eigenlijk. Langzamerhand kwam ik er achter dat mijn partner juist afstand hield (door boosheid en terugtrekgedrag) in plaats van de nabijheid die ik zo graag wilde. Ik ging als reactie hierop nog harder mijn best doen en aan de bel trekken, waarna hij nog bozer werd en nog meer afstand nam. Dit leidde tot conflicten: We dansten samen een dans die onze relatie steeds verder uitholde.
Door PRI ben ik gaan zien dat deze dans er was en dat mijn enorm grote hoop op verbinding voortkwam uit eenzaamheid uit mijn verleden. En dat ik bereid was heel veel van mijn partner te accepteren en continu op eieren te lopen om maar de hoop op echte (emotionele) intimiteit in de relatie niet te hoeven opgeven. En dat ik op mijn beurt vanuit deze hoop, maar aan mijn partner bleef trekken. Toen ik daarmee stopte, kon ik mijn eigen pijn uit het verleden gaan voelen en verwerken. Voor een goede relatie heb je natuurlijk twee mensen nodig en het werd duidelijk dat mijn partner niet bereid was om werkelijk naar zichzelf te kijken. Ondanks de pijn kon ik bij mezelf blijven en nu geheel bewust ervoor te kiezen om de relatie te stoppen, waarna ik een hele tijd alleen ben gebleven.
Deze periode was nodig om mezelf echt te helen. Nu heb ik een relatie die gezond is, waar beiden bereid zijn te kijken naar zichzelf en vanuit volwassenheid er verbinding is. Wat een verschil. De liefde stroomt en de verbinding is er; ook als er dingen lastig zijn. Ik hoef denk ik niet te vertellen dat deze verandering in mijzelf, tevens een enorme impact op mijn kinderen, mijn werk en de rest van mijn leven heeft.

Jessica (40 jaar) over het ouderschap

Vanochtend was weer zo’n moment waarop ik zo blij ben dat ik het pad van persoonlijke ontwikkeling heb genomen. Het is vrijdag, vlak voor 5 december. De kinderen zijn al de hele week onrustig, vol verwachting klopt hun hart…
Ze liggen deze week later in bed en komen moeilijker in slaap. Jaren geleden had ik dit heel slecht gevonden van mezelf. Slecht, dat ze niet steeds op tijd in bed liggen. Nu laat ik dat wat meer op zijn beloop. Ze slapen namelijk echt niet eerder als ik ze krampachtig op tijd in bed krijg met hun onrustige lijfjes. Dus is het de hele week al laat. En deze vrijdagochtend breekt dit ze extra op. Ze zijn moe, willen niet naar school en willen vooral in bed en thuisblijven. Ik voel even in me opkomen dat ik hier geen tijd voor heb en wil ze streng toespreken en uit bed halen. Hup hup, opschieten...
Maar dit ken ik, zo wil ik het niet. Inmiddels heb ik door PRI dit leren herkennen, kan ik voelen waar dit eigenlijk over gaat, dat de kids dan een boze lading over zich heen zouden krijgen die niet bij hen hoort. Nadat ik me dat kon realiseren besloot ik: ik kruip nog even bij ze in bed om te knuffelen en ik begrijp wel dat ze geen zin hebben. 5 december duurt zoooo lang… Dus ik stel voor dat ze nog even blijven liggen en dat ik deze keer hun broodtrommel wel maak. Terwijl ik beneden daar mee bezig ben komen ze sneller dan verwacht (en eerder dan mij gelukt was met boos worden) al beneden. We mijmeren nog even over pakjesavond en dat het bijna weekend is. Ze gaan rustig en op tijd naar school.

Dit soort voorbeelden zijn er eigenlijk bijna iedere dag wel. Bijvoorbeeld toen mijn dochtertje na haar eerste paardrijles, waar ze helemaal zat te stralen op het paard, vertelde dat ze het eigenlijk niet leuk vond en er toch niet op wilde. Wat prima is, ze hoeft er niet heen, maar ik had haar toch echt met een grote glimlach op het paard gezien? Doorvragen wat het dan precies is, het paard, de les, de andere kinderen, etc.? Nee het was de directe stijl en harde stem van de juf, die had haar doen schrikken. Ah, maar dat kennen we! De ene juf vindt ze ook fijner dan de andere, en de judo leraar heeft ze ook moeite mee gehad. Dat wist ze nog. Ze denkt dan dat ze het fout doet en de ander boos op haar is en daar krijgt ze buikpijn van. Inmiddels weet ze dat dit dus een reactie is van haar lijf, alsof er gevaar is, maar ze weet dat dit niet zo is. Samen kunnen we dan bedenken wat haar kan helpen om wel naar de paardrijles te gaan, want ze vindt het eigenlijk ontzettend leuk. Inmiddels zijn we vele lessen verder. En ze geniet er zo van!

Door zelf met behulp van PRI aan de slag te gaan met mijn eigen bagage hoef ik deze niet meer door te geven aan mijn kinderen en dat geeft zoveel meer verbinding met hen! Geweldig!

Annemarie (35 jaar) over het ouderschap

Wat ben ik blij PRI te kennen ten aanzien van het ouderschap! Het geeft me allereerst zicht op mijn eigen emoties en gedrag. Als mijn driejarige dochter zich verzet met alle kracht die ze in huis heeft om zich aan te kleden, dan roept dat bij mij geregeld een boosheid op. Ik voel de neiging opkomen om haar te forceren in haar kleren, kattig te doen en te dreigen met ‘als je je niet aankleedt dan…’. Inmiddels snap ik dat de boosheid opkomt omdat er bij mij (onbewust) een oud gevoel (van gedwongen te worden) wordt geraakt. De boosheid ‘beschermt’ me tegen iets wat al ruim 30 jaar geleden is en het heeft dus niet met het NU te maken! Natuurlijk is het handig als mijn dochter aangekleed komt, maar we zijn veel verder van huis als dat met mijn boosheid gepaard gaat die heel naar is voor haar en ook voor mij.

Als ik me voorstel hoe een grote indruk mijn boosheid maakt op haar, dan helpt me dat al gelijk om rustiger te worden. Zie het maar voor je; iemand die drie keer zo groot is die boos op je wordt… brrr.

De boosheid die het oproept bij mij, de mate ervan, zegt alles over hoe onmachtig ik me op bepaalde momenten als kind heb gevoeld. Dat maakt dat ik kan verzachten, met compassie naar mezelf, maar vooral weer in verbinding met mijn dochter.
Als ik niet had geweten van de grote impact die mijn eigen bagage heeft, dan zou ik me dus echt kunnen verliezen in de boosheid met alle consequenties van dien! Ik kan ook tegen mijn dochter zeggen dat mijn boosheid niks met haar te maken heeft, dat ze onschuldig is. Hoe fantastisch is dat! En hoe logisch ook dat een kind van drie soms absoluut geen zin heeft om zich aan te kleden :)