PRI, leven vanuit liefde, compassie en verbinding

#MeToo

plaatje blog MeToo

Startschot voor openheid

Al in 2006 werd #MeToo in het leven geroepen door de activiste Tarana Burke. Zij riep slachtoffers van seksueel grensoverschrijdend gedrag op om hier mee naar buiten te komen. Inmiddels weten we wat er sinds oktober 2017 allemaal is losgekomen toen bekende Amerikaanse actrices hun volgers opriepen om hun ervaringen met seksueel wangedrag, intimidatie en misbruik te delen. In de eerste 24 uur was #MeToo wereldwijd al 12 miljoen keer verschenen. Het lijkt alsof veel mensen hebben gewacht op het moment dat ze ermee konden komen. Maar waar komt dit vandaan? Slachtoffer zijn van seksueel overschrijdend gedrag is afschuwelijk en dat wil je toch niet alleen hoeven te verwerken? Hoe kan het dan toch dat er een startschot voor openheid voor nodig was?

Collectieve ontkenning

Ik zie nog Griet op de Beeck voor me. Die bij DWDD aan tafel vertelde dat ze als kind misbruikt is door haar vader. Dapper, dacht ik en velen dachten dat met mij. Maar waarom vinden we het dapper of moedig als iemand naar buiten komt met ervaringen over seksueel misbruik? Daarvoor hebben we te kijken naar de reacties op deze openheid. Bij DWDD ging het vooral over hoe ze daarachter was gekomen. En in de discussies daarna hoe betrouwbaar dat was en dat ze toch beter af zou zijn geweest al ze hier nooit achter was gekomen. Ontkenning ten top. Er kwam vrijwel geen enkele vraag over hoe het voor haar is om seksueel misbruikt te zijn, wat het effect is en is geweest op haar leven. Geen enkele empathische reactie op dit persoonlijke drama, op de pijn en het verdriet.

Samen dragen

Aan het eind van het interview stond tafeldame Daphne Bunskoek op om Griet vast te houden. Een rakende en kloppende reactie, iemand omarmen, bij iemand zijn, samen dragen. Alleen dan kunnen slachtoffers naar buiten komen. Om met zoveel pijn naar buiten te komen is een liefdevolle, begripvolle omgeving nodig. Een omgeving die wil weten, die zich om de persoon bekommert en koestert. De ontkenning, de aanvallen op het slachtoffer in welke vorm dan ook maken dat het te onveilig voelt om er mee te komen. En seksueel misbruik in welke vorm dan ook laat altijd zijn sporen na, altijd. Iemand alleen laten met zo’n trauma maakt de impact ervan erger. Veel mensen kiezen er dan maar voor er alleen mee te zijn. Helaas geeft dat ondergronds gaan de ruimte aan de misbruikplegers en ontneemt het de slachtoffers de kans op heling.

Van ontkenning naar heling

Door #MeToo lijken we een omslag te maken van collectieve ontkenning naar openheid en verantwoordelijkheid. Hoe nu verder? Laten we deze openheid omarmen. Laten we in deze openheid samen gaan voor heling. Of in ieder geval voor meer heelheid. Laten we de slachtoffers liefdevol omarmen en de plegers ter verantwoording roepen en helpen hun verantwoordelijkheid te nemen. We hebben het hier niet over slechte mensen, we hebben het hier over mensen die met hun seksueel grensoverschrijdende gedrag ernstige schade toebrengen aan anderen. Zelf ook vaak slachtoffer geweest van grensoverschrijdend gedrag.

Wil jij kunnen praten over jouw ervaringen met seksueel overschrijdend gedrag, als slachtoffer of als pleger? En zoek je naar een manier waarmee je jezelf kunt leren helen? Neem dan contact op met één van onze therapeuten.