PRI, leven vanuit liefde, compassie en verbinding

Scheiden, zo kan het ook!

 plaatje scheiden

Eén gezin met twee adressen

 Charlotte en ik hadden het goed voor elkaar: twee prachtige zoons, een mooi huis in een al net zo mooie omgeving en beide een leuke baan. Toch ontbrak er al een tijdje iets en dat voelden we allebei. De verbinding die we vroeger hadden, zowel op emotioneel als lichamelijk vlak, werd steeds minder. Zelfs de gesprekken met een relatietherapeut konden hier niets meer aan veranderen. Er was maar één conclusie mogelijk…

Kogel door de kerk

We hebben onze kinderen altijd geleerd dat ze naar hun gevoel moeten luisteren. Eind 2012 besloten we om onze eigen raad op te volgen en gehoor te geven aan het gevoel waar we allebei al een tijd mee rondliepen: we waren niet meer gelukkig samen en het was beter was om nu -in goed overleg- ons huwelijk te beëindigen, dan te wachten tot de irritaties en ruzies té hoog zouden oplopen. De kogel was door de kerk, het besluit was genomen. Maar hoe vertel je dit aan je kinderen van 8 en 10 jaar oud?

Goed voorbereid

Het is een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen. Voordat Charlotte en ik met de jongens in gesprek gingen, zochten we informatie op over hoe we dit nieuws het beste konden brengen. Een aantal tips kwam telkens opnieuw voorbij: ‘breng het nieuws samen,’ ‘vertel alleen datgene wat je zeker weet’ en ‘wees zo concreet en duidelijk mogelijk.’ Met deze tips in ons achterhoofd vertelden we onze zoons dat we gingen scheiden, maar dat we allebei voor hen zouden blijven zorgen.

Onvermijdelijk verdriet

Een van de eerste afspraken die we met de jongens maakten, was dat ze voorlopig niet hoefden te verhuizen en dat Charlotte en ik om de beurt bij hen kwamen wonen. Zo konden de jongens in hun vertrouwde omgeving blijven en hoefden ze niet om de zoveel dagen van huis te wisselen. Om de kinderen te laten merken dat we altijd samen hun ouders blijven, spraken we ook af dat we één keer per week met z’n vieren zouden eten. Maar bovenal hebben we steeds benadrukt hoeveel we van hen houden en dat ze nooit mogen denken dat de scheiding hun schuld is. Ondanks onze goede voorbereiding en de afspraken die we in goed overleg en in het belang van de jongens hadden gemaakt, was hun verdriet natuurlijk onvermijdelijk. Dat konden we niet wegnemen. Het enige wat we konden doen was er voor hen zijn; als ze verdrietig, boos of bang waren, maar ook als ze vragen hadden. We hebben altijd naar ze geluisterd en ik denk dat hen dat heel erg heeft geholpen om het verdriet een plekje te geven en de scheiding te accepteren.

Als je voor die tijd al meer wilt weten over PRI en hoe dat kan helpen bij jou relatie zie: http://www.pastrealityintegration.com/nl/2-pri-therapie/therapien/297-pri-relatie-therapie