PRI, leven vanuit liefde, compassie en verbinding

Scheiden, zo kan het ook – deel II

plaatje scheiden

Mijn dochter aan het woord

Mijn ex en ik hebben geprobeerd onze scheiding zo goed mogelijk te laten verlopen voor onze dochter. Inmiddels is ze zestien jaar, toen was ze was acht. Ik ga met haar in gesprek over hoe zij de scheiding ervaren heeft, toen en nu. En over wat volgens haar het allerbelangrijkste is voor kinderen om te doen bij een scheiding.

Je hebt mijn stuk in vorige nieuwsbrief gelezen, wat vond je daar van?

Dat stuk over dat de één boven woonde en de ander beneden, dat vond ik echt het lastigst aan de scheiding. Ik moest dan altijd voor één van de twee kiezen. Ik kwam letterlijk tussen jullie in te zitten. Dat gaf een gevoel dat het altijd fout is, wat ik ook doe. Als ik eerst naar beneden ging was ik bang dat jij boos en verdrietig was en andersom. Ik kon het nooit goed doen. Welke kant ik ook op ging. Dat gevoel van het hoe dan ook fout doen, dat vond ik echt zó naar, daar kon ik zó boos van worden.

En hoe was dat na de verhuizing?

Ja toen maakte dat niet meer uit. Het was gewoon duidelijk dat ik de ene week bij de één was en de andere week bij de ander. Dan is die vraag “naar wie ga ik nu toe” er niet meer. Ik hoefde niet meer te kiezen.

Vond je ook nog iets moeilijk aan de verhuizing?

Ja, wat ik vlak na de verhuizing wel lastig vond is dat dan opeens in een huis alleen nog maar de regels van de ene ouder geldt. Daar had ik soms moeite mee. Het wordt dan opeens heel duidelijk hoe anders de regels en de manier van denken van de ouders zijn. En ik had die regels maar te volgen. Toen durfde ik ook nog niet aan te geven dat ik dan liever even bij de andere ouder wou zijn want dan zat ik weer met hetzelfde gevoel, dat ik tegen de ander koos. Nu is dat veel makkelijker, veel losser. Als ik in een toetsweek niet wil wisselen kan ik dat zeggen. Ik vertrouw er nu op dat jullie niet boos op mij en ook niet op elkaar worden. En wat ik altijd lastig zal blijven vinden is dat ik de ander altijd mis. Dat wat ik beleef met de één, zoals vakantie, deel ik niet meer automatisch met de ander. Dat gemis, dat vind ik nog steeds verdrietig.

Wij hadden eigenlijk nooit ruzie, was dat moeilijker om te begrijpen waarom we uit elkaar gingen?

Nee, niet echt. Ik was in de tijd voordat jullie vertelde dat jullie uit elkaar gingen vaak ziek, veel buikpijn. Ik voelde dat er iets niet klopte in huis. Maar ik was niet bezig met waarom dit gebeurde, ik was alleen maar bezig met wat gaat er nu gebeuren?!

Wat zou jij ouders die gaan scheiden willen zeggen?

Vooral, probeer een scheiding te voorkomen. Probeer alles om niet te gaan scheiden. Maar als ze dan toch gaan scheiden, vertel het je kind rustig. En vertel ook wat de veranderingen gaan worden. En betrek daar je kind bij! Dus niet “we gaan verhuizen”. Ik heb het heel fijn gevonden dat ik mee ging huizen kijken en ook écht wat te zeggen had. Je krijgt dan als kind de tijd om te wennen aan de veranderingen. En daar waar het gaat over het kind, betrek dan dus het kind ook echt in de beslissing. Ook heeft het mij erg geholpen dat we altijd dingen met z’n drieën zijn blijven doen. Jullie hielpen elkaar bij de verhuizingen, gingen en gaan samen mee naar drum- en dansvoorstellingen, vieren zoveel mogelijk dingen samen en jullie zijn er nog steeds voor elkaar. Voor mijn gevoel is dit het belangrijkste, dat de ouders echt in alles laten zien dat ze het kind op nummer 1 zetten. Dat ze dat niet alleen zeggen maar ook doen! Dat heeft mij gerustgesteld dat het ook wel weer goed komt. Juist in die moeilijke eerste periode waarin de ouders zo min mogelijk samen willen doen, is het voor het kind juist het allerbelangrijkst dat ze voor en met de kinderen nog samen zijn.

Twee dagen na dit interview krijg ik een app van m’n dochter.

Dat ze sinds ons gesprek woede voelt en het voelt alsof ze toch nog niet alles verwerkt heeft. Als ik haar bel geeft ze aan dat dit gevoel vooral opkomt tijdens het leren voor haar toetsweek. Dat ze dan opeens een zelfde soort boosheid voelt als tijdens de scheiding. Tijdens het leren krijgt ze soms het gevoel dat er iets onmogelijks van haar gevraagd wordt. Dat, wat zij ook doet, het toch nooit goed zal zijn, het zal altijd fout zijn. Precies het gevoel dat ze uitsprak over wat ze het moeilijkst heeft gevonden aan de scheiding. Al pratend ging ze inzien dat deze gevoelens niets met de toetsweek te maken had, dat dit slecht een trigger was. Een scheiding laat hoe dan ook z’n sporen na op onze kinderen maar wat ben ik dankbaar dat daar nu alle openheid over kan zijn!

Lig jij in scheiding en wil je met iemand bespreken hoe je dit voor jullie kind(eren) zo goed mogelijk wil doen, of wil je af en toe stoom afblazen? Neem contact op met één van onze therapeuten. Je kunt ook kiezen voor relatietherapie als ondersteuning voor een goed nahuwelijk