PRI, leven vanuit liefde, compassie en verbinding

Scheiden, zo kan het ook!

plaatje scheiden

De beslissing: niet samen verder

Na 10 jaar huwelijk viel bij ons voor het eerst het woord “scheiden”. Onze dochter was toen 8. Geschokt keken we elkaar aan. Na al die jaren van liefde en samen zijn, na alle moeite die we hadden gedaan om onze dochter te krijgen en ons geluk met haar komst. Gingen we dit opgeven? Onze relatie zat in zwaar weer maar ons gezin opgeven?

Alleen al bij het idee hoe groot het verdriet van haar zou zijn kromp ons hart ineen. En juist dit gevoel heeft ons geholpen om voor onze dochter zo goed mogelijk te scheiden. Voor onze dochter, niet voor ons. Want na nog de nodige serieuze pogingen om weer tot elkaar te komen besloten we onze relatie te beëindigen. En ja, of je nou wil of niet, dan komen de dingen waar je je al die tijd al zo aan ergerde maar nooit uitsprak opeens vol naar boven en is er geen reden meer ze niet uit te spreken. Of ga je eindelijk de dingen eens op jouw manier doen vanuit een overtuiging dat dit binnen de relatie niet kon. Allemaal logische reacties en ook nodig. Om uit een relatie te komen is het nodig om je los te maken van de ander en wat is makkelijker om dat te doen dan door ruzie te maken.

Maar wel samen ouders zijn

Op dit punt voelden we alle twee heel duidelijk wat de impact was op ons kind. Daar zijn we samen voor gaan zitten en we hebben besproken hoe we als twee volwassen mensen de verantwoordelijkheid wilden en moesten nemen voor ons ouderschap. Uit liefde voor ons kind. Eén van de dingen die we afspraken was dat we de gesprekken over de scheiding en hoe we het wilde gaan regelen niet zouden doen waar zij bij was. Want bij deze gesprekken over ouderschapsplannen, financiën, verhuizen, spullen verdelen komen hoe dan ook emoties los. En dat is natuurlijk prima maar niet in het bijzijn van onze dochter. We hebben haar van het begin af aan duidelijk gemaakt dat we altijd haar ouders zullen blijven en daar hebben we ons zoveel mogelijk naar gedragen. Zo zijn we altijd samen naar dansuitvoeringen blijven gaan, naar 10 minuten gesprekken op school en vieren we haar verjaardag altijd samen.

Afgestemd op de behoeften van ons kind

En soms zaten we er met onze afspraken en inschatting wat goed is voor haar volledig naast. Zo besloten wij om ons huis te splitsen, de één ging beneden wonen de ander boven. Dat zou het voor onze dochter makkelijker maken om nog bij beiden te zijn. Maar wat zaten we ernaast! Het meisje werd verscheurd, want naar wie ging ze toe als ze ’s morgens wakker werd? De loyaliteit van kinderen naar ouders is grenzeloos en deze woonsituatie bracht haar keer op keer in problemen omdat ze voelde dat als ze koos ze niet koos vóór de één maar tegen de ander. Aan deze situatie hebben we snel een eind gemaakt. Twee huizen bleek veel beter voor haar (??)

Gelukkig apart en toch ook samen

Mijn partner en ik werden in de beginperiode soms gek van de hoeveelheid tijd die we nog samen doorbrachten terwijl we juist zo graag weg wilden van elkaar. Dit leidde soms tot uitbarstingen maar altijd weer waren we in staat om hier aan voorbij te komen. En dat is nog steeds zo. Nu 8 jaar later wonen we op 100 meter van elkaar, zijn we onderdeel van elkaars leven omdat onze dochter het belangrijkste onderdeel is van óns leven. In de volgende blog de ervaring van onze dochter.

Wil jij je relatie verdiepen of opfrissen of na een scheiding werken aan een goed “na huwelijk” klik dan hierOf lig je in scheiding en wil je met iemand bespreken hoe je dit voor jullie kind(eren) zo goed mogelijk wil doen of wil je af en toe stoom afblazen? Neem contact op met één van onze therapeuten