Ik heb 1,5 jaar PRI doorlopen onder de zeer profesionele begeleiding van een PRI-therapeute. Ik ben haar hiervoor veel dank verschuldigd! Ik had hiervoor ca. 10 jaar therapie achter de rug bij diverse therapeuten. Met PRI echter kwam ik tot op het bot! Ik kan hierdoor mijn verslavingsgevoelens nu beter hanteren; Door regressies ben ik nog meer geheeld. Door de afweer omkeringen kan ik mijn gevoelens die me voorheen vaak meenamen, beter beheren.
Ik stond versteld van de universele kracht van uw aanpak. Uw PRI is een sublimatie van alle vorige therapie generaties? Al met al zie ik u als een geschenk uit de hemel voor mij en waarschijnlijk voor velen met mij. Ik heb tijdens de therapie gewerkt als een paard en soms nog. Maar al met al heb ik met PRI wat vrede gevonden in mijn leven. Woorden schieten tekort, maar toch: Hartelijk dank.

Datum

Datum

Datum

Datum

Datum

Datum

Datum

Datum

Datum

Datum

26 oktober 2010

Goedendag,Werkelijk een fantastisch boek van Ingeborg Bosch "De herontdekking van het ware zelf'' het was voor mij een bevrijding om het te lezen.Ik lees erg veel tijdens het dialyseren wat ik 3 x per week moet ondergaan hier in Zuid-Frankrijk.Ik wil op deze manier haar persoonlijk bedanken wat zij voor mij heeft betekend dus nogmaals hartelijke dank en chapeau bas.Kunt u mij op de hoogte houden voor meer boeken van haar?Graag, hartelijks Floris

Een voorbeeld van een resultaat. Ik hield altijd dwangmatig en op het angstige af mijn huis schoon om kritiek van visite te vermijden. Al was mijn huis nog zo schoon, dan dacht ik dat de visite vast wel iets zou opmerken wat ik over het hoofd had gezien, dus het was nooit schoon genoeg in mijn beleving. Aan deze marteling is nu ook een einde gekomen door regressie en omkeer van mijn (VH) afweer. Wat overblijft is wel leuk. Ik merk dat ikzelf, echt vanuit mijn ware zelf, het prettig vind om in een schone omgeving te zitten en dat ik daarvan kan genieten (iets wat ik daarvoor ook niet kon).Ik houd mijn huis schoon, maar als ik er geen tijd voor heb dan is het ook prima. Wanneer ik dan tussen wat stof en vuil zit, ben ik prima op mijn gemak in de wetenschap dat ik er nu geen tijd voor heb, maar morgen misschien wel. En wat de visite daarvan vind is gewoon niet meer belangrijk. Ik zou nog zoveel kunnen vertellen en ik ben ook graag bereid om dat te doen als daar vraag naar is. Ik sta open voor contact.Als laatste wil ik Ingeborg vanuit het diepste van mijn hart bedanken voor het in de wereld brengen van PRI. Het is mijn redding geweest.

Het is 2 jaar geleden dat ik hier schreef. Een tijdlang heb ik weer geleefd in de ontkenning, maar uiteindelijk kwam ik toch weer uit bij PRI doordat ik bewust ging kijken naar de keuzes die ik alledag maak. De grote keuzes daar dacht ik goed over na, maar het zijn juist die kleine keuzes die zoveel effect hebben op mijn leven. En wat ik mezelf zag doen getuigde absoluut niet van liefde voor mij zelf. En dat kon dus ook niet omdat ik het geloof vanuit mijn kindertijd had meegenomen dat ik niets maar dan ook niets waard ben. En dat is wat ik ook steeds krijg.Nu leer ik steeds meer over mijn afweer en voel ik langzaam wanneer ik in mijn kinderbewustzijn zit..Je hoort nog van me, warme groetjes, Attie

Na een jarenlange zoektocht om levenslange problemen met hardnekkige depressie op te lossen volg ik nu bijna vijf maanden PRI-therapie. Het lezen van de boeken van Ingeborg Bosch heeft me al heel veel geholpen. Nu heb ik voor het eerst een therapie die helpt. Ik heb op de een of ander manier altijd geweten dat de andere behandelmethodes om de kern heen draaien. PRI pakt juist de kern aan. Ik zit nog maar in fase 1 maar ik merk dat ik me niet meer zo vaak zo ontzettend rot hoef te voelen, het wordt minder, en dat is voor het eerst en voor mij een hele grote opluchting.Nog een lange weg te gaan natuurlijk, maar dat heb ik er dubbel en dwars voor over. Ik zou eigenlijk niet weten wat ik zonder PRI zou moeten, waarschijnlijk niet zo oud worden.Ik raad iedereen met structurele problemen PRI van harte aan en dank Ingeborg Bosch voor het ontwikkelen ervan.

Aan Ingeborg Bosch,Ik begrijp het heel goed wanneer ik geen bericht terug krijg, maar ik wil zo graag laten weten dat ik je zo dankbaar ben. Ik heb 4 jaar achter de rug van regelrechte crisis, waarin ik, terwijl ik moest voorkomen te verzuipen, ook nog es keihard gewerkt heb aan mezelf, grotendeels op basis van PRI. Ik ben er doorheen! Mijn crisis is officieel geschiedenis, ben nu nog aan het bijkomen, en ben de afgelopen weken werkelijk in feeststemming.Het leven is verrassend onbelast geworden! Mijn liefste wens is uitgekomen! Ik ben zo dankbaar dat je de PRI hebt ontwikkeld, want het is daarom dat ik mezelf heb kunnen vinden!Dank! Namast, Debby Buitenbos.

Uw bijdrage Het schrijven van dit stukje voor het gastenboek is de omkeer van mijn afweer angst; 'jij doet helemaal geen pri,je zeurt om aandacht, jij denkt dat je wat te melden hebt!' Dankzij een therapeut in het reguliere circuit las ik; 'Op weg naar je ware zelf', De vijf punten op pagina38 opende mijn ogen en mijn gevoel. Ik voelde me schuldig tegenover de therapeut dat ik voor de PRI koos, maar wist dat als ik de relatie met mijn verleden en mijn kinderen wilde herstellen dat het onontkoombaar was mijn ware zelf te ontmoeten.Nu jaren later, test ik regelmatig mijn afweer profiel en stel dan vast dat ik op de goede weg ben of dat ik afglijd naar mijn 'favoriete' afweren, dat ik de PRI minder nodig zou hebben. Ontevredenheid is dan mijn deel. Eenmaal kennis gemaakt met mijn ware zelf, het onbelaste deel, is een vanzelfsprekende motivatie om te voorkomen dat ik afglijd. PRI, als een manier van leven, is voor mij zo nu en dan een pittige klus. Weten wat mijn oude onvervulde behoeftes zijn en niet meer op 'jacht' te hoeven is een 'verwarrende' bevrijding Inderdaad; begint eer gij bezint..

Hallo beste mensen, Heel erg bedankt voor de tip over het congres in Groningen.Ik heb me al opgegeven en ingetekend voor de workshop met Ingeborg Bosch.Een heel boeiend congres lijkt me, waar ik echt naar uitkijk!!

Het is jaren geleden (ongeveer 4 jaar) dat ik mijn verhaal hier in het gastenlogboek heb gedaan. Vandaag wil ik het weer doen n.a.v. het boek "De onschuldige gevangene" wat ik ben gaan lezen.4 jaar geleden had ik verteld dat ik problemen had met mijn "baas", de leidinggevende en dat ik in een bedrijf werkte waar de minst weerbare mensen komen. Nu ik het boek "De onschuldige gevangene" aan het lezen ben en ben beland bij het hoofdstuk over hoe negatief het vooral voor jonge kinderen in een cr�che is, durf ik eindelijk te schrijven dat dit bedrijf een cr�che was, het ging om m'n werk in de kinderopvang. Ik was net in aanraking gekomen met de PRI en hoopte mij te kunnen blijven handhaven op het werk ondanks dat ik met mezelf hierin bezig was. Dit is helaas niet gelukt en ik denk nu dat dit onmogelijk voor mij is.Ik ben er uiteindelijk toch weggewerkt op een afschuwelijke manier, heb het nog een aantal keren geprobeerd in de kinderopvang, maar dit is me niet gelukt. ik heb gemerkt dat ik er niet gewenst ben en dat het mij niet lukt om mij te handhaven in de kinderopvang met wat ik heb geleerd van de PRI. Ik ben te bewust geworden. 4 jaar geleden wist ik gevoelsmatig al dat het niet goed ging in de kinderopvang met jonge kinderen, dat je als leidster onmogelijk aan de behoeften van de kinderen kan voldoen,omdat het bedrijf draaiende gehouden moet worden en als je zegt dat je het niet redt i.v.m. de werkdruk en teveel kinderen op de groep, dan vind men dat er iets met jou mis is, dat je het dus niet aan kan en als je dan je mond opendoet en strijdt voor een betere plek voor de kinderen dan word je weggewerkt, tenminste, dat is mij overkomen. Wat ik nu wel weet , is dat wat ik zelf "fout" heb gedaan in die tijd, dat is dat ik mij alleen bezig heb gehouden met de pijn van de kinderen. Ik ben mezelf er in vergeten, heb mezelf zo'n beetje burn-out gemaakt doordat ik probeerde te redden wat er te redden viel, zodat de kinderen aan hun behoeftes toekwamen. Dit was onmogelijk gezien de situatie op een cr�che en het was ook persoonlijk voor mij onmogelijk omdat ik niet goed genoeg voor m'n eigen behoeften opkwam of misschien op de verkeerde manier,maar hoe dan ook, daar werd ook niet naar geluisterd. De behoeftes van de kinderen aan behoefte- vervulling in wat ze echt nodig hadden werd niet vervuld en dat raakte mij in m'n eigen oude pijn van dat die van mij dus ook niet vervuld waren. Inmiddels ben ik daar dus nu achter en mee bezig (geweest) en dat helpt, voor mijzelf. Blijft alleen staan ,merk ik nu, dat ik als ik aan mezelf denk, wat hoognodig is, ik beter niet meer in de kinderopvang kan werken (overigens ook om andere redenen). Vanuit de regering is het een trent om zoveel mogelijk mensen te laten werken en is kinderopvang heel gewoon, ook voor jonge kinderen, dus zijn ook ouders noodgedwongen vaak om hun kind daar onder te brengen en verwachten ze misschien dat een leidster goed met hun jonge kind om kan gaan en dit kan dus niet goed genoeg. Dit is helemaal waar, ik heb genoeg gezien in de kinderopvang. Zijn er misschien andere kinderopvangleidsters (of leiders,maar meestal zijn het vrouwen) die hierop willen reageren? Wat kunnen wij/zij doen? Moeten we proberen om de kinderopvang te veranderen, veel minder baby's in een groep enz. of moeten we ervoor pleiten dat kinderen pas vanaf 2 of 3 jaar naar de kinderopvang gaan en eerlijk bij de ouders uitspreken dat we ons zorgen maken? Dit heeft het risico van ongeruste ouders (maar ook ouders die wakker worden) en het risico van het aan de stok krijgen met je werkgever en je andere collega's. Maken we ons sterk voor een betere maatschappij, vanuit het collectieve ware zelf of denken we aan onszelf. Nu ja, eigenlijk allebei,want ook wij zijn de maatschappij en het ��n gaat blijkbaar niet zonder het ander. Ik hoop op reacties via het gastenlogboek als dat kan. Groet Vivian

Ik vind het boek 'de onschuldige gevangene' een ware must voor elke ouder, of eigenlijk voor iedereen die met kinderen te maken heeft. Ik heb al veel kennissen/collega's aangezet tot aanschaf van het boek. Ze waren er allen er van 'onder de indruk'. In mijn omgeving (peuterspeelzaal, werk, op straat/in winkels, bij vrienden/ familie), zie ik nog zo veel 'misstanden' als het gaat om het omgaan met kinderen.Ik zou al deze mensen willen verplichten 'de onschuldige gevangene' te lezen. Over een verjaardagscadeau voor deze mensen hoef ik in ieder geval niet meer na te denken.Ik kijk uit naar Ingeborg's nieuwe boek over relaties.

Bij het lezen van het boek "De herontdekking van het ware zelf" moest ik onwillekeurig denken aan een prachtig lied van Herman van Veen: "Wie".Wie heeft de zon uit jouw gezicht gehaald?Wie heeft het licht in jou gedoofd?Wie heeft jouw rooie wangen bleek gemaakt?Wie joeg de dromen uit je hoofd?Wie brak jouw kleine hart?Kleurde je ogen zwart?Wie is niet nagekomen wat hij heeft beloofd?Wie heeft het lachen in jouw keel gesmoord?Heeft je vuisten zo gebald?Wie heeft dat onbevangen kind vermoorddat altijd opstaat als het valt?Wie boog jouw rechte rug?Trapte je speelgoed stuk?Wie brak jouw vleugels in de vreugde van hun vlucht?Wie is er zo aan jou voorbij gegaan?Wie verraadt hier jouw geloof?Wie hield zich voor het kraaien van de haanna de derde keer nog doof?Wie is het die vergatdat jij de toekomst had?Wie heeft jou net als ik te weinig liefgehad?Wie heeft jou net als ik te weinig liefgehad?

ik heb gisteren voor het eerst iets gelezen over PRI. het sprak mij gelijk aan. Sinds een aantal weken ben ik zoek naar mn echte ik en ik hoop hierin mijn antwoorden te kunnen vinden. vooral doordat er beschreven werd dat PRI geen therapie is, maar een bewustzijnsleer is, maakt dat ik denk/voel, "ja, hier ben ik naar op zoek". ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen en zal zeker mijn verdere ervaringen melden.groet, marieke

Al jaren ben ik aan het zoeken naar antwoorden op het waarom van mijn dik zijn en daarbij ontdekte ik dat ik als ik eet in mijn kinderbewustzijn zat. Wat een feest was het om jou boeken daarna tegen te komen en te lezen dat ik zo gek nog niet ben.Langzamerhand kan ik steeds beter de symbolische wereld zien waarin ik al die jaren heb geleefd en nu nog bezig ben te leven. steeds verder gaat de deur open naar mijn volwassenheid.Wat heerlijk dat ik tegelijkertijd mijn kinderen beter begrijp en duidelijk het verschil zie tussen hun behoeftes en de mijne en vanuit welk stukje ik reageer. ik kan niet wachten totdat je nieuwe boek uit is.Bedankt dat je ooit het lef had om deze therapie te openbaren terwijl je op zoveel weerstand stootte.Warme groetjes Attie

Beste Ingeborg, In oktober pakte ik toevallig je boek Illusies mee uit de bibliotheek. Inmiddels heb ik het zelf aangeschaft en heb ik het al meerdere keren gelezen. Ik vind het echt geweldig. Ik probeer de therapie zelfstandig uit en heb het gevoel dat ik steeds meer bij de bron kom. Mijn leven lang ben ik al met mezelf in gevecht, ik heb al diverse therapie�n gevolgd en allemaal leken ze een beetje te helpen, maar met jouw boek heb ik het idee dat ik de eindjes echt aan elkaar ga knopen. In het begin durfde ik het bijna niet te hopen. Maar juist omdat je zo veel valkuilen beschreef en zo vaak schreef dat je ook door moest gaan als je dacht: 'Dit lukt mij toch niet', juist daarom durf ik nu te gaan hopen dat ook ik wellicht uit die spiraal van ellende zal komen. Ik lees in je boek over mensen, net als ik die alles hebben wat hun hartje begeert en net als ik zo onwijs kunnen struggelen met hun leven. Ik heb een vriend uit duizenden, waar ik onwijs gek op ben en die ook onwijs gek op mij is. Ik heb een goede baan een mooi huis, een lekkere buurt waarin ik woon, prachtige kleinkinderen en kinderen met wie het goed gaat. Dus wat heb ik te mopperen? Voel me daar altijd schuldig om, gewoon een ouwe zeur. Een openbaring in het boek is dat dit echt reacties zijn op ouwe pijn. En die ouwe pijn herken ik wel. Genoeg therapie�n gehad om dat te kunnen duiden. Maar bij alle therapie�n bleef ik uiteindelijk steken en schoot ik niet veel op. Ik ben 56 jaar en ben 5 jaar geleden burn-out geraakt. Daarvoor was ik met de regelmaat van de klok overspannen, de eerste keer toen ik 16 jaar was. Ben inmiddels wel weer aan het werk, maar in een andere baan en maar voor 12 uur in de week. Ik had een zware baan in het onderwijs (management), maar denk dat ik ook zonder zware baan burn-out had kunnen raken. Zo'n 8 jaar geleden raakte ik in de overgang en daardoor raakte bij mij alle remmen los. Valse Hoop en Primaire Afweer scoren bij mij het hoogst (7,3 en 7,7); Angst en Ontkenning Van Behoeften volgen (5,2 en 5,0) en Valse Macht is de laatste in de rij (3,3). VH en PA wisselen elkaar heel graag af. Ik werkte me graag uit de naad en stortte dan weer in. Ben echt verslaafd aan de adrenaline, kan zelfs in gewone dingen mezelf opjagen. Ik merk dat nu eerder op en het lukt me dan soms om de boel te keren. Als ik loop te wandelen of een boek lees, kan ik dit supersnel gaan doen, omdat ik dan daarna weer iets anders wil gaan doen. Met als gevolg dat ik niet meer ontspannen wandel of lees, maar de gejaagdheid in me op voel komen. Aan het eind van de dag heb ik dan evengoed nog te kort gedaan en voel ik me toch nog ellendig. Maar laatst liep ik weer te wandelen en merkte ik dat ik op mijn klok liep te kijken om te berekenen hoe laat ik thuis zou zijn. Ben toen bewust gestopt om te voelen waar ik mee bezig was….. herkende de valse hoop, kon de pijn voelen en ……kon daarna rustiger verder lopen, zonder het gevoel van 'ik moet dit en ik moet dat' wat ik mezelf zo graag opleg. Ik merk ook dat ik inmiddels beter kan slapen, want ook daarin herken ik me helemaal in de voorbeelden van je boek. Het is niet zo dat het me alle dagen lukt om de afweren om te keren, maar gelukkig waarschuw je ook in je boek dat je de tijd moet nemen voor de therapie. Het is ook heel moeilijk om van een verslaving af te komen. In mijn werk heb ik heel veel bereikt en de kick die ik daarvan toch regelmatig kreeg – hoe kort ie ook duurde – is gewoon heel leuk. Dat ik daarna weer heel snel in de PA stortte heb ik nooit gecombineerd. Ik heb verschillende therapie�n gevolgd. Zo'n 25 jaar geleden heb ik de Speyertherapie gevolgd. Onder hypnose ben ik toen een aantal trauma's uit mijn vroege jeugd tegengekomen. Het was heel heftig om te ervaren dat met name mijn moeder mij zo verloochend heeft. Ze was zo ontzettend niet aanwezig en de pijn die ik toen voelde was enorm. Na de therapie ben ik weer aan het werk gegaan en herhaalde het ritme van overspannen worden en weer aan het werk gaan zich gewoon weer. Mijn eeuwige schuldgevoel en wens om dood te zijn waren er ook nog steeds. Toen ik 5 jaar geleden burn-out raakte dacht ik ook weer dat ik overspannen was, maar merkte na 6 weken dat ik nog helemaal niet hersteld was, integendeel! Ik was nog net zo gestrest als dat ik instortte dus ik ben hulp gaan zoeken. Ik heb diverse therapie�n gevolgd, verschillende medicijnen uitgeprobeerd, di�ten gedaan en noem maar op. Ik heb diverse medicijnen geslikt, waaronder verschillende antidepressiva. Ik heb zo'n drie maanden Seroxat en Efexor uitgeprobeerd, maar dat was geen succes.Ik heb me drie maanden ontzettend zeeziek gevoeld en merkte absoluut geen verbetering in mijn stemming, integendeel. RET was een therapie met een hele cognitieve manier van werken. Ik ging er mee aan de slag, leerde het kunstje, maar uiteindelijk bleef het voor mijn gevoel bij een kunstje doen. Het meest waardevolle advies was ik van deze therapeute kreeg was dat ik moest toegeven aan mijn moeheid en dat ik een bejaardenritme moest gaan volgen. Ik mocht een half uur niets doen – helemaal niets doen, niet lezen, niet tv kijken, niets, alleen maar liggen en mocht daarna een half uur wel iets doen. In het begin lag ik op de bank met een verbeten gezicht 'niets te doen' en was ik blij als ik zag dat mijn half uur voorbij was. Daarna ging ik volop aan de slag met het doen van allerlei klusjes! Alsof ik de verloren tijd in moest halen. Maar na een tijdje merkte ik toch dat het half uur rusten goed was en zelfs te kort was en inmiddels merk ik dat ik –als ik te gestrest ben- weer een tijdje het bejaardenritme toe moet passen.Naast RET heb ik me in het alternatieve circuit gestort. Ik heb een paar keer familieopstellingen gedaan en heb daar onder andere mijn tweelingbroertje ontmoet die bij mijn geboorte is overleden. Een heftige ervaring, waarbij ik opeens begreep waarom ik altijd dood wil zijn. Verder ben ik heel veel gaan tekenen en later ook schilderen. Doe dat intu�tief en kom dan ook van alles tegen. Pas als ik een tekening klaar heb, kan ik vaak pas zien wat ik getekend heb. Ik heb daar ook cursussen in gevolgd en kan mijn emoties er goed in kwijt. Inmiddels heb ik ook een schilderij gemaakt van de primaire afweer en van de valse hoop. Ik wist niet dat ik ze ging maken, maar ze rolden er uit in een workshop. In de workshop begonnen we met associ�ren op een woord wat in je opkwam. Op dit woord moest je verder gaan associ�ren en daarna moest je woorden weer aan elkaar gaan koppelen. Mijn woorden rij begon met Perfectie, waarop ik verder ging met Afkeuren en Goedkeuren, gevolgd door Dood/Lijden en Zon/Leven, gevolgd door nog een aantal woorden en eindigend met Rust en Wijsheid. Het deel Afkeuren werd, zag ik later, een schilderij van de Primaire Afweer. Het deel Goedkeuren werd geen Leven, geen verlossing van alle ellende, zoals ik het hoopte, maar werd veel meer een schilderij over Valse Hoop. Dat zag ik ook pas later. Ik heb het tweeluik verbonden met een spinnenweb en geloof dat ik nog heel wat te spinnen heb voordat ik bij de Rust en de Wijsheid uitkom die het slot vormden van mijn woorden rij. Maar goed, het schilderij biedt mogelijkheden en dank zij Illusies begin ik daar ook nog een beetje in te geloven. Tot zo ver mijn verhaal.Vriendelijke groet, Anna

Geachte mevrouw of meneer, Ik ben 36 jaar jong. Door mijn haptotherapeute ben ik in het boek gaan lezen van Ingeborg Bosch. En ik moet eerlijk zeggen. Als ik dit eerder geweten had. Jarenlang heb ik problemen gehad. Fysiotherapie gehad,psychosomatische fysiotherapie,NLP, maatschappelijkwerkpastoraat. Groot ziekte verzuim, bijna mijn baan en gezin kwijt. Uiteindelijk een burnout. Een jaar in therapie geweest bij Ensis in Rotterdam bij een psycholoog. Die mij bijna borderliner verklaarde. Tot ik het boek las en alles op zijn plaats viel. Hoeveel mensen zouden hier niet geholpen mee kunnen worden ? Dit boek moet meer bekendheid krijgen. Waarom heb ik deze therapie niet gehad bij mijn psycholoog. WP

Beste Ingeborg, Ik kan het niet alleen genoeg benadrukken hoe je een licht in mijn leven hebt gebracht maar ook geen enkele worden kunnen omschrijven welke geschenk je aan zeker heel veel mensen geschonken hebt wanneer zij de tijd nemen om alle drie boeken te gaan lezen. Dit is zeker de moeite meer dan waarde!!! I want from the bottom of my heart just to say thank you !

Waarom blijf ik in valkuilen stappen en ga ik er ook nog lekker in zitten? Ik weet dat ik het doe, maar snap niet waarom ik dit niet kan veranderen. In het verleden heb ik al 3 jaar psychotherapie gehad, waarbij ik vooral heb gerouwd om het verlies van mijn vader (ik was 3� jaar) en de gevolgen dat dit had voor ons gezin. Heb daarnaast ook diverse communicatietrainingen, persoonlijke effectiviteitcursus enz. gevolgd. Allemaal leuk om te weten en toe te passen (voor hoelang?), maar uiteindelijk verandert er niets mee. De kern (de afweer) verandert immers niet, tot mijn frustratie. En dan lees ik het boek van Ingeborg (door maatschappelijkwerker op geattendeerd)... Ik was blij en verdrietig te gelijk: nu snap ik het! Hoe herkenbaar! Ik kan er nu wat aan gaan doen. En hoe verdrietig dat ik mijn hele leven (ben 37) bezig ben te overleven, loop mij zelf zo in de weg met al die afweren. Vooral de zin over hoe "hoe verassend onbelast het heden het kan zijn " geeft veel hoop en helpt mij door te zetten als het moeilijk is (of wel als de afweer op zijn sterkst is). Ik kan alleen niet begrijpen dat de PRI nog geen standaard behandeling is die door zorgverzekeraars vergoed wordt, zoals zij andere vormen van psychotherapie vergoeden. Waarom heeft ieder RIAGG/GGZ instelling geen PRI- therapeut in dienst?! Dit is iets waar hopelijk ook aan gewerkt wordt door de PRI- therapeuten (en ex-pati�nten?!), want het is volgens mij d� oplossing voor heel veel cli�nten van genoemde instellingen. Alhoewel ik nog in het begin van de therapie sta en het best moeilijk is, weet ik dat er een weg is waarmee ik achter de barri�res van de afweer kan komen. Dat geeft hoop. Ingeborg heel erg bedankt.

Begin negentiger jaren ben ik begonnen met de boeken van Alice Miller..Toen het boekje van Jean Jenson uitkwam was ik heel blij. Dit boekje gaf me al veel inzicht in mogelijke afweren. Maar toen de boeken van Ingeborg uit kwamen wist ik dat ik deze therapie/ training wilde doen. De beschreven theorie klopte zo goed voor mij. Nu na twee jaar oefenen met PRI voel ik werkelijk verlichting. Mijn volwassenbewustzijn is aan het groeien. Ik kan alles wat ik geleerd en geoefend heb zelf toepassen. Verschillende stukken oude pijn zijn ontmaskerd en ik durf er zelf naar toe te gaan. Hier zal ik de rest van mijn leven profijt van hebben.

Ik beschouw de PRI- gedachtegoed en technieken als een belangrijke innovatie op het psychotherapeutisch veld.

Omdat ik burn-out ben geraakt ben ik inmiddels beland in de hulpverlening. Mijn vraag is nu waarom is hier zo weinig bekendheid met PRI.Is het misschien mogelijk om via het Internet een duidelijke omschrijving te geven zodat ik dit aan de hulpverlening kan laten lezen?Kan het interview met Ingeborg Bosch uit Sant� ook op het Internet?De Sant� van oktober lag namelijk niet meer in de winkel.Vriendelijk bedankt. M. vd Hoevennoot van PRI webmaster
Vanaf 19 november 2003 is het interview uit het oktobernummer van Sant� integraal online te lezen onder het hoofdstukje PRI en opvoeding

Na een zeer nare ervaring op mijn werk heb ik de boeken "illusies" en "De herontdekking van het ware zelf" van Ingeborg Bosch gelezen. Ik ben nu nog steeds bezig met de oefeningen uit het laatste boek. Het heeft me een enorme stap in de goede richting gegeven wat mijn ontwikkeling en verwerking van het verleden betreft. Ik gebruik hier vnl. de vervelende situatie op mijn werk mee. Ik wist vaak wel dat er ergens een link naar het verleden was, maar kon toch nog niet helemaal de juiste manier vinden om hierin een ommekeer te krijgen. Ik hield me gevangen in mijn afweren, kon me daarmee handhaven, totdat ik een "baas" kreeg die symbolisch voor mij werd.Hij wilde dat ik mijn afweer (al noemde hij die anders) losliet, maar wist niet wat hij daarmee zei. Ik ben ze los gaan laten, omdat ik dat zelf ook wilde, kwam erachter dat ze er waren ter zelfbescherming, maar het gevolg was dat er een heleboel pijn uit mijn verleden loskwam. Dit was al aan de gang, maar werd sterker. Mijn baas snapte er niks van en wilde niks weten van gevoelens? pijn. In de hele werksituatie ging ik een herhaling zien uit mijn verleden, alsof er zich een toneelspel afspeelde. Ik besefte wel dat er een wond uit het verleden geraakt was. Ik vond het heel moeilijk dat ik dit niet mocht vertellen op mijn werk, ook dit was pijn uit het verleden, waarin er niet naar mij geluisterd werd.Op mijn werk vond men mij vervelend, omdat ik zo naar erkenning zocht, men vond mij lastig en teveel aandacht vragen. Dit was waar, al besef ik nu, dat het vnl. erkenning vragen was uit mijn kindbewustzijn Nu ben ik pas echt op een PRI- manier bezig om alsnog mijn baas (die mijn baas niet meer is) als symbool te nemen en de symbolische situaties die ik nu nog tegenkom op mijn werk. Vandaag heb ik op een heel intense manier mijn oude pijn beleefd van afwijzing en (angst dat) anderen voorgaan. Ik denk dat ik dit nog heel wat keren zo ga beleven voordat het echt ge�ntegreerd is. Ik vind het heel erg, maar een goede mogelijkheid om te leren. Wel vind ik het eigenlijk wel erg, dat ik dit uit mijn werk moet leren en ook riskant, al heb ik nu ook geleerd dit heel stiekem tijdens mijn werk te voelen. Ik denk dat niemand het deze keer ziet.Wat ik er nog wel over wil zeggen in de (valse?) hoop dat een invloedrijke persoon van mijn werk dit leest, is dat ik het heel erg jammer vind,dat er op mijn werkplek voor PRI- gedachten (nog) geen plek is. Ik merk des te meer wat een taboe het is om dit soort gedachtes aan te roeren. Ik weer niet of dit een gedachte is die voortkomt uit mijn afweer, maar het raakt me dat dit taboe er is, want ik werk in een bedrijf waarin de minst weerbare mensen komen bij wie deze pijnen beginnen. We roepen allemaal hard om actie tegen onrecht van deze mensen, maar hoe kunnen we de diepe subtiele pijnen van deze mensen aanvoelen, als we die van onszelf verbergen?

Ik verdiep mij momenteel in de boeken van Ingeborg Bosch. Deze therapie spreekt mij erg aan en ik wil graag weten wat andere er van vinden.

Bekend zijnde met de theorie en therapie van Alice Miller en Jean Jenson werd ik op een bijzondere wijze attent gemaakt op Ingeborg Bosch en het boek "De herontdekking van het ware zelf". De vriend van mijn zoon heeft zwaar ADHD evenals zijn vader. In de puberteit ging het nogal eens fout tussen hem en zijn vader en wij waren zijn uitwijkadres. Nadat het beter ging in zijn gezin had ik jaren later een diepgaand gesprek met hem, waarin ik hem complimenteerde met het feit dat het zo goed met hem gaat en hij zijn ADHD goed onder controle heeft. Hij vertelde dat hij veel boeken gelezen had over psychologie en allerlei inzichten had gekregen. Ik vroeg welk boek hem het meest had geholpen en hij noemde meteen De herontdekking. De volgende dag kocht ik het boek en sindsdien heb ik de titel aan velen doorgegeven.Ik ben counselor/psychosociaal werkende en heb een zelfstandige praktijk in Hoorn. Mijn specialisatie is de begeleiding van samengestelde gezinnen / stiefgezinnen, zowel ouders als kinderen en jongeren. Het samengesteld gezin is voor mijn gevoel een plek waar men bij uitstek tegen alle onverwerkte problemen oploopt uit het verleden. Hier worden de verschillende opvoedingsstijlen uit het eerste gezin tegen het licht gehouden en wordt alle pijn uit het verleden naar boven gehaald. Mijn kennis gaat op dit moment niet verder dan het boek en toch hebben al vele partners/ouders en jongeren er baat bij gehad.Gisteren zag ik voor het eerst Home Sweet Home, vanzelfsprekend was ik voor de uitzending erg benieuwd naar Ingeborg. Haar warme persoonlijkheid sprak mij erg aan en vooral haar manier waarop ze in begrijpelijke bewoording dingen wist uit te leggen. Natuurlijk is het een t.v. programma waarin niet al te diep ingegaan kan worden op de materie, maar ik vind het een goede manier om op deze wijze de PRI onder de aandacht te brengen. Veel mensen snakken naar inzichten, vooral ook mannen, is mijn ervaring, zij willen zo graag weten hoe het komt dat ze op een bepaalde manier reageren en staan erg open voor de invloeden vanuit hun verleden en voor hun pijn van toen.Volgens mij ligt PRI aan de basis van elke psychische problematiek die mensen ervaren. In mijn praktijk merk ik ook dat veel jongeren boven de 16 jaar met hun afweermechanismen aan de slag kunnen., zodat ze al veel leed kunnen voorkomen. Alleen vind ik De herontdekking niet zo toegankelijk voor hen. Graag zou ik een boek op de markt zien komen dat aansluit aan hun jonge leeftijd maar wel geschreven is vanuit de PRI.

Sinds kort ben ik zelf bezig met PRI. Waar ik tegen aanloop is dat het op korte termijn (NU) niet prettig is om de onaangename waarheid te aanvaarden. Al die rotgevoelens komen dan boven. Als ik blijf vasthouden aan het idee -ach, het was helemaal niet zo erg- dan voel ik me nu, even, opgelucht. Het lijkt een soort zelfkwelling om de waarheid toch onder ogen te zien. Maar ik wil het toch. Uiteindelijk is de werkelijkheid toch leefbaarder dan de leugen.

Na een burnout ben ik op advies van mijn coach Uw boek gaan lezen. Het gaf steun en veel inzicht in de interacties die meegespeeld hadden in mijn situatie. Vanuit mijn eigen goede ervaring met het PRI- gedachtegoed raadde ik (inmiddels vele) pati�nten aan de boeken te lezen en besprak hun voorgang hierin met hen. De herkenning en het inzicht in hun situatie is haast voor iedereen tot grote steun

Mijn hele leven heb ik mij erg angstig gevoeld. Thuis, op straat, op mijn werk, overal voelde ik mij snel onveilig en raakte ik in paniek. Schijnbaar zonder aanleiding kon ik mij plotseling helemaal "down" voelen. Wat ik dan deed is me terugtrekken. Als ik mij maar niet aan anderen liet zien, dan kon mij tenminste niet zoveel overkomen. Het liefst kroop ik dan in bed, met de dekens strak om m'n hoofd. Alles werd me dan teveel, een verlammend gevoel kwam over me heen.De gedachten die in mijn hoofd circuleerden waren: "Ze vinden me dom, slecht, vies, lelijk, gemeen, achterbaks. Ze hebben niks aan mij. Ik kan ook niks en straks komt iedereen daar achter. Dan is het afgelopen. Wat er dan gebeurt weet ik niet." Als dit te pijnlijk werd raapte ik mijn brokstukken weer bij elkaar en ging ik m'n uiterste best doen mijn gezin, mijn vrienden, mijn baas of mijn collega's tevreden te stellen door hard te werken of extra aardig te zijn. Hierdoor hoopte ik op bevestiging dat ik toch nog enigszins van nut was en dat ik er even "mocht zijn".Pas in de PRI- therapie bij Ingeborg Bosch ben ik gaan leren inzien waardoor ik mij telkens slecht ging voelen en welke gebeurtenis daaraan steeds vooraf ging. Ik weet nu ook dat er in geen van die gevallen een re�le bedreiging in het heden is. Het is allemaal oude pijn die geraakt wordt. Verlatenheid, hulpeloosheid en onveiligheid in mijn jeugd, waarmee ik als kind bij niemand terecht kon, hebben mij toen gedwongen de schuld bij mezelf te leggen. Als kind zat ik gevangen en was ik compleet afhankelijk van mijn ouders. Het besef dat ik als kind met mijn angsten en verdriet niet bij hen terecht kon was levensbedreigend. Deze oude pijn ben ik nu aan het verwerken.Ik heb al grote stappen gemaakt en durf nu voor mezelf op te komen en initiatieven te nemen, zonder dat die allesoverheersende angstgevoelens mij verlammen

Op mijn werk leidde mijn 'automatische piloot' mij naar onbegrijpelijke vastlopers met een reeks van collega's. Ik was mede daardoor korte tijd overspannen thuis. Dat was de aanleiding om met PRI aan de slag te gaan. Door PRI vallen er niet alleen lasten van me af, ik heb meer greep op een goede samenwerking en ik krijg als reactie dat ik rustiger ben geworden. Mijn zoon van 14 noemt PRI de 'antiagressie' cursus.Ik heb nu handvatten om mijn geïrriteerde uitvallen naar hem te stoppen en te plaatsen waar ze horen: in mijn verleden. Het geeft me nu de mogelijkheid om een liefdevolle vader te zijn. Dat is voor mij en mijn gezin genieten! Ik kan nu ook de vele andere vormen van therapie en training die ik gedaan heb beter integreren, verdiepen en gebruiken.